Ama lütfen kapat gözlerini dinlerken tamam mı?

Ağlardım eskiden herşeye.

Ağlayamıyorum artık hiçbirşeye.

Beyin Oyunlarım

Şu beyin ne  acayip  bişey dimi blog?

Zaman bunca hızla  ilerlerken hatıralar nasıl kalıyor insanın beyninde an gibi.,

Mesela ta o çocukluğumda amcamın bana Libya’dan getirdiği arap bebeğimle kurduğum evcilik oyunlarımın senaryosu aklımda. Nerde ki şimdi o bebek? Onu hatırlamıyor beynim bak…Annemin terlikle beni dövdüğü günde aklımda ( ne sopaydı ama..:) Canım annemmm…

Lisedeyken bana asılan havuç saçlı oğlanın (Ozan’dı adı onu da unutmamışım:) beni ağaç altında öpmek için sıkıştırıp midemi bulandırdığı akşam da aklımda. Ne işin olur o saatte senin parklarda bahçelerde? Gençlik işte..,
Babamın sigaralarından aşırdığım ergenlik çağlarım,
Dersaneye giderken ablamdan bana ödünç vermesi için yalvarıp yakardığım , yalakalığın dibine vurduğum kazağın kilim desenlerini ahanda  şimdi şuraya çizebilirim.
Bayramlarda giydiğim puantiyeli elbiselerin renk ve modelleri.. seri seri..yazılım harikası beynimde.
Yokuş aşağı inerken ayağımın asfalt üstündeki kumlardan kayıp düşüş aşamalarım ve bileğimi kırdıktan sonra deli dana gibi böğürüp koşturduğum,mahalleyi ayağı kaldırdığım gün geliyor gözümün önüne.. Bileğim her zorlamada hala sızlar.
Acı anılara girmeyeceğim. Bu da ilginç işte;   acı anıları hatırlamayı reddettiriyorum beynime. İstemiyorum, yok sayıyorum, ne gerek var? Hassas insanım ben. Sanki o an yaşanmış gibi moda giriyorum, öfkeyse öfke kusuyorum, yassa yas, .Akışımı bozuyorum istemeden. Daha doğrusu akışım duruyor.

Beyin işte. Nerden çıktıysa bu konu gerizekalı mıyım neyim,
Yazacak bi konu mu bulamadım?
Demek ki bulamadım.

Beyinbilimcilere hürmetlerimle.
 Hepinizi ayrı ,ayrı , tek, tek tokalar selamlarım.

Tık Tık ! Ben Geldim!

Hayret dediler…
Nasıl bu kadar sakin davranabildiğime, nasıl bu kadar sabırlı olabildiğime, soğukkanlı kalabildiğime...
Öyle değildim eskiden, ben de.
Artık şaşırtmıyor hiçbir şey beni.
Her şeyin fazlasından kaçınmalı diyorum.
Sevinilecek bir şey olduğunda gereğinden fazla sevinmemeyi,
Üzülünecek bir şey olduğunda gereğinden fazla  üzülmemeyi öğrendim.
Abartmaktan vazgeçtim ben bir gün.
Çabalamaktan vazgeçtim, her şey olacağına varırdı, ama kös kös de oturmadım,
Hafif devinimlerimde oldu ama,
Bir baktım herkes yolunu tutturmuş gidiyor,
Ben de saldım gitti..
Sakinim evet, niye kıçımı yırtayım ki?
Sabırlıyım evet, acele ettim de ne oldu?, olacak şey bile boka sardı…
Soğukkanlıyım evet, yaygara feryat etmek beyinsizlere göre bir davranış.
Benim beynim var..
En azından tomo da çıktı ;)